Hop, naar buiten!

“Ahh, lekker. We zijn er weer.” Dat denkt Inge iedere woensdag als ze hier de laan op fietst. Buiten zijn, bezig zijn en samen de klus klaren. Als vrijwilliger werkt ze bij de hulpboeren. Met een groepje aanpakkers voert ze de kalfjes, wordt er uitgemest en gaat het karton door de handen. “Ik vind het gewoon lekker om hard te werken. Je krijgt er wel honger van, joh.” Aan het einde van de middag worden de koeien gehaald. Vandaag is hulpboer Ties ook van de partij. Op het gemakkie loodsen ze samen de laatste dame richting stal.  

Inge werkt al haar hele leven met mensen die nét wat extra ondersteuning nodig hebben. Achttien jaar als intern begeleider op een basisschool en als vrijwilliger bij Humanitas. Ze wil vooral voorkomen dat mensen buiten de boot vallen. “Ik kijk graag naar het talent dat iemand wél heeft.” 

Bij de hulpboeren valt dat mooi samen. “Iedereen heeft zo z’n bijzonderheden en talenten. En we lachen hier ontzettend veel.” Hier staat Inge met haar voeten in de klei, in haar vrije tijd zet ze diezelfde voeten graag ergens anders neer. Wandelen, klettersteigen en ’s winters met sneeuwschoenen de bergen in. “Ik denk eigenlijk nooit: dit is te zwaar of dit kan ik niet.” 

Dat bleek ook toen begeleider Rosalie vroeg of ze met de elektrokar en aanhangwagen op pad wilde. Nooit gedaan. “Poh. Hup, mee dat ding.” Achteruit rijden bleek nog een dingetje, tot hulpboer Jordy haar de kneepjes leerde. “Ik heb het later aan zijn vader verteld. Die was trots, joh.” 

En binnenkort komt er een nieuwe avonturier bij: Inges eerste kleindochter. Wat ze haar wil meegeven? “Niet bang zijn. Lekker vies worden. Mee op avontuur.” Hopelijk snel samen de laan op. Hop, naar buiten. Even die buitenlucht opsnuiven.