Cees kiest voor de krik

Verscholen ligt hij in zijn kloffie onder de trekker. Een ratel in zijn hand, vingers in het vet, onderdelen om hem heen. Met vergaderingen, targets of spreadsheets heeft Cees niets meer te maken. De trekker wil niet meer en aan hem de taak om ’m weer te laten pruttelen, brommen en gieren. 

Voor monteur Cees dagelijkse praktijk op Hoeve Biesland. Als er iets breekt, barst of onderhoud nodig heeft, komt het vaak bij hem terecht. Trekkers, machines, gebouwen, een koffiemachine die kuren heeft: zijn takenpakket laat zich lastig plannen. “Veel is nieuw voor me, dus ik lees me goed in. En als het dan lukt, dan is dat kicke. Helemaal als collega’s dan blij zijn dat iets weer werkt.” 

Cees studeerde bedrijfskunde en werkte jarenlang als salesmanager. Hij volgde keurig het boekje: VWO, carrière maken, steeds weer een vinkje erbij. “Ik deed eigenlijk wat er van me verwacht werd.” Tot een periode van long covid hem dwong stil te staan. Ineens was er ruimte om zich af te vragen wat hem gelukkig maakte. 

Het antwoord bleek niet in meer, groter of duurder te zitten. Cees woont met zijn jonge gezin in een eenvoudig rijtjeshuis in Rotterdam en rijdt een oude auto waaraan hij zelf sleutelt. De ruimte en het vertrouwen die boer Tim hem hier gaf, bleken de sleutel. En tussen de trekkers en machines vindt hij iets terug van vroeger. Als kind groeide hij op op een boerderij in Friesland, waar hij begon met sleutelen. “Als ik hier ’s ochtends de oprijlaan op kom, denk ik steeds weer: poh, wát een rijkdom.” 

Geen maatpak meer aan zijn lijf. Wel een groene John Deere-pet op ’t hoofd, kloffie aan en gaan. Op naar een dag vol onverwachte klussen. Cees schrijft nu z’n eigen verhaal. Omgeven door bouten, moeren en schroeven. Bij voorkeur met ratel in zijn hand, ergens onder die ene trekker.