“Een plek waar je gewoon eigenlijk lekker jezelf kan zijn, zo dicht bij de stad maar zo ver weg als je hier bent”.

Claudia is in april vijf jaar geleden op Hoeve Biesland gekomen als hulpboer en is nu vrijwillig begeleider van een groep hulpboeren op de boerderij. Ze is een mooi voorbeeld van iemand die in een behoorlijke uitzichtloze situatie zat toen ze net op de boerderij kwam maar zichzelf uit de situatie wist te werken en nu anderen op weg helpt. Iemand die nooit gedacht had op een boerderij te werken maar nu niets anders meer wil:

Claudia is een bijzondere verschijning; met haar duidelijke lage stem hoor ik haar vaak hard lachen als ze aan het werk is en ik een rondje over de boerderij maak. De kleur van haar kapsel verandert ieder seizoen en haar armen zitten vol met tatoeages. Ze heeft ooit al haar diploma’s voor boekhouding gehaald maar ging uiteindelijk als taxichauffeur aan de slag. Totdat een van haar kinderen een ernstig ongeluk kreeg en Claudia met paniekaanvallen thuis kwam te zitten, niet meer in staat om te werken. Zes jaar lang heeft ze thuis op de bank gezeten omdat ze de straat niet meer op durfde. Haar wereld werd kleiner, de dosis medicatie hoger. 

Via de gemeente Delft kwam Claudia in een traject waarbij hulp kreeg en begeleiding om na te denken over wat ze wilde en wat bij haar paste. Zo kwam ze uiteindelijk bij Hoeve Biesland terecht. In die periode was Gerard haar begeleider en kreeg Claudia op een andere plek behandeling voor haar angstaanvallen. Ze leerde dat ze met ademhalingsoefeningen haar aanvallen onder controle kon krijgen en werd zelfverzekerder en sterker. Als taxichauffeur had ze eerder kinderen rondgereden met een verstandelijke of lichamelijke beperking dus deze doelgroep was voor haar niet nieuw. Al gauw werd duidelijk dat ze heel goed in staat was om de begeleiding te ondersteunen en samen een groepje hulpboeren te begeleiden tijdens het werk. Ze vertelt dat ze veel structuur en regels geeft omdat ze merkt “dat veel mensen daar houvast aan hebben”. Ze doet daarom de meeste dagen van de week met de groep dezelfde werkzaamheden ook al is dat voor haar soms een beetje saai. Verder moet je volgens Claudia mensen met een beperking niet anders behandelen dan anderen. “Natuurlijk houd je rekening met iemands beperking maar daarom is iemand niet minder dan de rest en betrek ik deze mensen overal bij”.

Op de donderdagen is Claudia met een groepje hulpboeren creatief bezig; ze versieren de kantine voor de feestdagen, bouwen insectenhotels, maken kaarsenstandaards of rijdende boomstamtafeltjes. Op andere dagen zorgt ze ervoor dat de koeien hun graan krijgen, de stallen uitgemest worden, de jonge kalfjes melk krijgen, het jongvee en de varkens voer krijgen en het melktanklokaal en de andere gezamenlijke ruimtes schoongemaakt worden. Dit gebeurt niet zonder de nodige lol onderling, want Claudia houdt er echt van de sfeer in de groep gezellig en uitdagend te houden; “Als je niet oppast krijg je een douwtje en lig je tussen het hooi of heb je in de zomer een plens water te pakken”. 

Als ik haar vraag wat Hoeve Biesland voor een plek is, zegt ze: “Ja wat is dat voor plek? Hmm..een plek waar je gewoon eigenlijk lekker jezelf kan zijn, zo dicht bij de stad maar zo ver weg als je hier bent”.

Claudia is een echt familiemens en een hele toegewijde moeder. Voor de toekomst hoopt ze dat ze het financieel wat breder krijgen zodat het mogelijk wordt om biologische producten te kopen, dat vindt ze namelijk wel heel belangrijk en het vlees is lekker mals!